Hrabia Miklós József Esterházy urodził się 7 kwietnia 1746 roku w Wiedniu i był jednym z prominentnych członków najpotężniejszego i najbogatszego węgierskiego rodu szlacheckiego, rodu Esterházych. Jego rodzicami byli książę Miklós „Fényes” Esterházy i księżniczka Maria Elżbieta z Liechtensteinu. Jego ojciec, książę Miklós, był jednym z najbardziej wpływowych i luksusowych arystokratów swoich czasów, który sprawował dwór w zamku Eszterházy, zwanym także węgierskim Wersalem, i wspierał kompozytora Josepha Haydna. Miklós József otrzymał znakomite wykształcenie, które spełniało oczekiwania ówczesnej arystokratycznej młodzieży. Uczył się w sposób gruntowny i władał kilkoma językami. W młodości podróżował po Europie, co przyczyniło się do rozwoju jego szerokich horyzontów i światłego sposobu myślenia. Podczas podróży zagranicznych zapoznał się z ideami oświecenia, które wywarły głęboki wpływ na jego późniejsze życie i działalność. Podobnie jak jego ojciec, József Miklós Esterházy odegrał znaczącą rolę na dworze i w życiu publicznym monarchii Habsburgów. Choć nigdy nie dostąpił godności księcia, cieszył się również znacznym wpływem jako hrabia. Uczestniczył w sejmie bratysławskim i piastował liczne urzędy publiczne. Odgrywał również ważną rolę w życiu społecznym tamtych czasów, wyróżniając się elegancją i kulturą. Podążając za tradycjami rodu Esterházych, József Miklós był również wielkim mecenasem sztuki. Z pasją kolekcjonował dzieła sztuki, zwłaszcza obrazy i grafiki. Posiadał również bogatą bibliotekę, w której znajdowało się wiele kluczowych dzieł literatury oświeceniowej. Choć nie dorównał ojcu w mecenasie muzycznym Haydna, wspierał artystów i przyczyniał się do rozwoju kultury. W 1779 roku hrabia József Miklós Esterházy poślubił księżniczkę Marię Joannę z Liechtensteinu, która również pochodziła ze znakomitej rodziny arystokratycznej. Z ich małżeństwa narodziło się kilkoro dzieci, które kontynuowały nazwisko i tradycje rodu Esterházy. Hrabia Miklós József zmarł w Wiedniu 10 sierpnia 1802 roku w wieku 56 lat. Jego śmierć oznaczała koniec epoki, w której rodziny szlacheckie odgrywały znaczącą rolę nie tylko w życiu politycznym, ale także we wspieraniu kultury i sztuki. Swoim życiem i twórczością Miklós József Esterházy przyczynił się do szerzenia idei XVIII-wiecznego oświecenia oraz do rozwoju kulturalnego monarchii Habsburgów. Choć mniej znany niż książę Miklós „Jasny”, był postacią znaczącą i szanowaną w swoich czasach.

W czasach austriackiego hrabiego Miklósa Józsefa (1746–1802) forinty austro-węgierskie stworzyły specjalne i ciekawe wersje. W czasach monarchii austro-węgierskiej, kiedy zjednoczyły się dwie części korony, Austria i Węgry, podczas bicia monet stosowano unikalne rozwiązania.Nominał monet austro-węgierskich był podawany zarówno we frankach, jak i forintach, choć wartość nominalna forinta nie była wiążąca. Nominalna zawartość złota w walucie opartej na złocie wynosiła 0,72858 grama na forinta, podczas gdy legalna srebrna waluta zawierała 11,111 grama srebra na forinta. Stosunek złota do srebra został nominalnie ustalony na poziomie 1:15,3, co oznaczało, że wartość srebra była o 1,25% silniejsza w porównaniu ze złotem w porównaniu ze standardem kruszcowym, w którym stosowano stosunek 1:15,5. Monety te były wyjątkowe i przystosowane do przemiany gospodarcze i finansowe monarchii. Pomyślne przejście na bazę ze złota nastąpiło wraz z wprowadzeniem systemu pieniądza koronnego i zniesieniem wprowadzonego w 1766 roku alfabetycznego znaku mennicy cesarskiej. A monety korony austro-węgierskiej zaczęto bić w 1892 roku, o różnych nominałach, w tym złote 10 i 20 koron.Monety te były nie tylko instrumentami finansowymi, ale także pomnikami historii i kultury, odzwierciedlającymi bogatą przeszłość monarchii.