Hussein Kamil (po arabsku حسين كامل, w transkrypcji naukowej Ḥusayn Kāmil) był sułtanem Egiptu od 1914 roku aż do śmierci. Jest członkiem dynastii Muhammada Alego, syna Ismaila Paszy. Po wybuchu I wojny światowej okupujący kraj Brytyjczycy osadzili na tronie jego bratanka II. zamiast Abbasa Hilmiego. Hüseyin Kámil był pierwszym władcą swojej dynastii, który oficjalnie nie pełnił funkcji regenta Imperium Osmańskiego, ale rządził krajem od niego niezależnym i pod brytyjskim protektoratem. Jego ojciec, Ismáíl Pasza (1830), który objął tron wicekróla 1863 i został obalony w 1879 i zmuszony do wygnania -1895), a jego matką była jego druga żona, Dzánánjár Hánum (1827–1912) był drugim najstarszym synem ojca, osiągającym dorosłość. Na tron Egiptu wstąpiło także dwóch jego braci: Muhammad Taufík (1852–1892) i Fuád (1868–1936). Hussein Kámil dwukrotnie ożenił się: jego pierwszą żoną była księżna Ajn el-Hayat Hánum Effendi (1858–1910), jego ojciec. wujek Ahmad Rifáat Pasha i jest dzieckiem swojej drugiej żony o imieniu Dilbar-Dzahán Hánum. Jego drugą żoną był sułtan Malak (1869–1956), którego wybrał na córkę czerkieskiego admirała Hasana Turhána Paszy są: Huszajn Kamál ed-Dín Pasha (1874–1932), książę, następca tronu, kolekcjoner dzieł sztuki i podróżnik. Księżniczka Kazima (1876–1921), księżna Kamila (1877–1895), książę Sayf ad-Din (1878–1898), książę Ahmad Kazim (1879–1884), książę Yusuf Kamil (1880–1910). zmarł, a miejsce jego spoczynku znajduje się w meczecie Er-Rifái w Kairze. Za panowania Husajna Kamila Egipt był brytyjskim protektoratem i chociaż był on oficjalnie głową kraju, prawdziwą władzę sprawowało wojsko brytyjskie. gubernator. Niemniej jednak Huszajn Kámil podjął wiele ważnych działań mających na celu modernizację kraju i promowanie reform społecznych. Obejmowały one działania mające na celu poprawę systemu edukacji, modernizację infrastruktury gospodarczej i zwiększenie produkcji rolnej.

Bicie w latach 1914-1917 sułtana Kámila Huszajna było konsekwencją kryzysu finansowego po klęsce Imperium Tureckiego w I wojnie światowej. Budżet wojenny imperium znacznie wzrósł, a wobec braku finansów publicznych rząd zmuszony był wybrać pogorszenie sytuacji monetarnej.W 1914 r. sułtan utworzył Mennicę Państwową, która do tej pory znajdowała się w rękach prywatnych firm. W latach 1914-1917 mennica państwowa wyemitowała duże ilości banknotów papierowych, które wymieniano na monety o niskich nominałach.W latach wojny wartość liry tureckiej gwałtownie spadła. Monety sułtana wyrządziły znaczne szkody tureckiej gospodarce. Z powodu pogorszenia się waluty życie ludności stało się trudne, a kryzys gospodarczy przyczynił się do upadku imperium.Wartość monety sułtańskiej jest nadal kwestionowana. Według niektórych ekspertów moneta w znaczący sposób przyczyniła się do załamania tureckiej gospodarki, inni uważają, że pogorszenie waluty było jedynie konsekwencją porażki wojennej i kryzysu gospodarczego.