Książę Bawarii Luitpold, urodzony 12 marca 1821 r. w Würzburgu i zmarły 12 grudnia 1912 r. w Monachium, był de facto władcą Bawarii od 1886 do 1912 r. jako regent swoich siostrzeńców II. Dla królów Ludwika i Ottona. Regencja Luitpolda stała się konieczna ze względu na niezdolność umysłową jego siostrzeńców. Luitpold urodził się jako trzeci syn bawarskiej rodziny królewskiej, dziecko króla Ludwika I i królowej Teresy Saxe-Hildburghausen. Wstąpił do wojska iw 1835 roku został awansowany na kapitana artylerii. Podczas rewolucji 1848 r. pełnił funkcję mediatora i pozwalał niezadowolonym obywatelom na audiencję u swego ojca, II. Za panowania Maksymiliana (1848–64) Luitpold nie odegrał znaczącej roli politycznej. Jego bratanek II. Za panowania Ludwika (1864–1886) Luitpold w coraz większym stopniu musiał reprezentować dom królewski ze względu na długą nieobecność króla. Podczas wojny austriacko-pruskiej w 1866 roku Luitpold był dowódcą 3. Królewskiej Brygady Bawarskiej. Po wojnie brał udział w reorganizacji armii bawarskiej. W 1869 został mianowany generalnym inspektorem armii bawarskiej, a podczas wojny francusko-pruskiej 1870-71 reprezentował Bawarię przy niemieckim naczelnym dowództwie. W tym charakterze przekazał go II. Kaiserbrief do Ludwika z 3 grudnia 1870 r., w którym Ludwik poparł utworzenie Cesarstwa Niemieckiego z królem Prus, cesarzem Wilhelmem I, na jego czele. Ponieważ Ludwik, który mimo to żałował utraty niepodległości Bawarii, odmówił udziału w koronacji Wilhelma na cesarza 18 stycznia w Pałacu Wersalskim, brat Ludwika, książę Otto, i jego wujek Luitpold reprezentowali go jako regenta szybko zyskał poparcie opinii publicznej. Dzięki reformom wyborczym (1906) i wprowadzeniu odpowiedzialności ministerialnej Bawaria stała się najbardziej demokratycznie rządzonym królestwem w Niemczech. Pomimo zastrzeżeń cesarza niemieckiego II. Jeśli chodzi o politykę Williama, Luitpold pozostał ściśle lojalny wobec rządu niemieckiego 1844. 1 kwietnia we Florencji Luitpold poślubił arcyksiężną Augusta Ferdynanda Austrii, księżną Toskanii II. Druga córka wielkiego księcia Toskanii Lipóta. Luitpold i Auguste mieli czworo dzieci: III. Król Ludwik Bawarii (1845–1921, książę Miksa József Lipót Mária Arnulf z Bawarii (1846–1930), księżniczka Therese Charlotte Marianne Auguste z Bawarii (1850–1925), książę Franciszek Józef Arnulf Adalbert Maria z Bawarii (1852–1907). 26 lat regencji Luitpolda Nazywano go złotym wiekiem Bawarii. Stolica Monachium została uznana za kulturalne centrum Europy. Regent był przyjacielem wielu artystów i stworzył Künstlerhaus jako miejsce spotkań i centrum wystawowe po jego śmierci jego najstarszy syn rządził jako regent, a następnie król jako Ludwik III.

Monety regenta Luitpolda Niemieckich Państw Bawarii w latach 1821-1912 były zgodne z tradycyjną bawarską praktyką monetarną. Pierwsze monety wybite w imieniu Luitpolda zostały wyemitowane w 1821 roku. Były to monety srebrne o nominałach 1 i 2 krajcárów. W kolejnych latach bito coraz więcej nominałów i monet wykonanych z metalu. W 1832 r. wprowadzono monety srebrne o nominałach 10 i 20 krajcárów oraz monety miedziane o nominałach 1 i 2 fenigów.W 1848 r. w wyniku rewolucji liberalny system monetarny wprowadzono także w Bawarii. Zgodnie z tym fenig zastąpił krajczara, a w monecie przeszli na system monetarny niemiecki.Za panowania regenta Luitpolda w Bawarii bito następujące nominały pieniędzy: 1, 2, 3, 5, 10, 20 , 50, 100, 200, 500 i 1000 fenigów, 1, 2, 3, 5, 10 i 20 krajcár, 1, 2, 5, 10, 20, 50 i 100 forintów. Za panowania Luitpolda moneta Bawarii znacznie się rozwinęła. W mennicach zaczęto używać nowoczesnych maszyn, poprawiła się jakość monet.Najczęściej bitą monetą nominalną było 10 fenigów. Wśród monet noszących imię regenta najcenniejsze są złote monety o nominale 1000 forintów.Za panowania regenta Luitpolda mennica bawarska odegrała ważną rolę w rozwoju niemieckiego systemu monetarnego.