Arkadiusz Flawiusz żył w latach 377–408. Był najstarszym synem cesarza Teodozjusza I. Już w 383 roku brał udział w życiu Cesarstwa jako współwładca, a po śmierci ojca objął władzę we wschodniej części podzielonego Cesarstwa. Wschodnia część Cesarstwa była silniejsza gospodarczo, co pozwoliło mu skuteczniej walczyć z wrogami atakującymi państwo. Cesarstwo ostatecznie upadło za jego panowania w 395 roku.

Monety Arkadiusza w latach 383–388 W tym okresie Arkadiusz był nadal współwładcą ze swoim ojcem, Teodozjuszem I. Główne cechy mennictwa: Złote monety: Solid był najważniejszą złotą monetą wprowadzoną przez Konstantyna Wielkiego. Jej waga wynosiła około 4,54 grama, a znakiem mennicy często był CONOB (mennica w Konstantynopolu, awers — czyste złoto). Srebrne monety: Typowe były siliqua i miliarense. Waga siliqua wynosiła około 3,41 grama, podczas gdy miliarense występował w dwóch wersjach: 4,54 i 5,54 grama. Brązowe monety: Banknoty o małych nominałach, często oznaczone znakiem mennicy. Jakość i próba monet były w tym czasie stosunkowo stabilne. Mennice: Konstantynopol, Antiochia, Aleksandria i inne miasta były aktywne. Monety często nosiły znaki mennicy, takie jak CON, ANT, ALE. Monety Arkadiusza między 388 a 395 rokiem Okres ten był bliższy niezależnemu Cesarstwu Wschodniemu Arkadiusza, zwłaszcza po 395 roku, kiedy imperium zostało oficjalnie podzielone. Monety złote: Dominującym środkiem monetarnym pozostał solid. Znak mennicy (np. CONOB) gwarantował czystość i wagę pieniądza. Monety srebrne: Nadal używano siliqua i miliarense, ale ich próba stopniowo malała. Monety były coraz bardziej dostosowywane do potrzeb Cesarstwa Wschodniego. Monety brązowe: W monetach pojawiły się nowsze znaki mennicy, takie jak SMANT, SMANA, które oznaczały różne warsztaty mennicy antiocheńskiej. Styl i ikonografia: Portret Arkadiusza jest często przedstawiany z promienistą koroną, a rewers przedstawia motywy religijne lub militarne.