Cesarz Ninko, 120. władca na tradycyjnej japońskiej liście cesarskiej, był cesarzem Japonii od 31 października 1817 r. do 21 lutego 1846 r. Urodził się 16 marca 1800 roku w Kioto i zmarł tam 21 lutego 1846 roku w wieku 45 lat. Cesarz Ninko urodził się jako czwarty syn cesarza Kōkaku i był znany jako Ayahito, zanim objął Chryzantemowy Tron. Za swego panowania starał się przywrócić pewne formy dworskie, np. cesarza nazywano odtąd tennō. Za jego panowania dał się już odczuć upadek potęgi bakufu, czyli rządu wojskowego, który trwał za panowania jego syna, cesarza Kōmei, a następnie jego wnuka, cesarza Meiji, aż w końcu upadł cesarz Ninkō innowacje obejmowały utworzenie Gakusūso, które zabraniało szlachcie dworskiej wstępu na teren Pałacu Cesarskiego. W jego rodzinie urodziło się 7 chłopców i 8 dziewcząt, ale dorosłość osiągnęło tylko troje dzieci: cesarz Kōmei, księżniczka Sumiko i księżniczka Chikako. Po śmierci cesarza Ninko został pochowany w cesarskim mauzoleum Nochi no Tsukinova no Higasijama no misasazagi ba. , w Kioto, gdzie pochowano kilku innych cesarzy i spoczywa także cesarzowa. W mauzoleum umieszczono także księżniczkę Josikō, główną żonę cesarza. Panowanie cesarza Ninkō przypadło na okres „późnego szogunatu Tokugawa”, który zapoczątkował upadek szoguna i bakufu. Jednak ostateczny upadek szogunatu Tokugawa nastąpił dopiero po restauracji Meiji, kiedy Japonia otworzyła się na Zachód.

Cesarz Japonii Ninko, który panował od 1817 do 1846 roku, był 120. cesarzem na liście tradycyjnych cesarzy japońskich. Za jego panowania w Japonii za panowania szogunatu Tokugawa zaszły znaczące zmiany. We współczesnej Japonii proces bicia monet i waluty wprowadzane do obiegu podlegały zazwyczaj jurysdykcji szogunatu, a nie bezpośrednio pod kontrolą cesarza. Walutą wydawaną przez szogunat były złote, srebrne i miedziane monety o różnych nominałach. Na monetach tych często widniał rok emisji, ale niekoniecznie imię lub godło cesarza.