Cesarz Shunzhi (15 marca 1638 - 5 lutego 1661), imię świątyni Shizu w Qing, imię osobiste Fulin, był drugim cesarzem z dynastii Qing i pierwszym cesarzem Qing, który rządził Chinami. Był dziewiątym synem Abahai, wielkiego władcy królestwa mandżurskiego w Mandżurii. Został wybrany przez komitet książąt mandżurskich na następcę swojego ojca we wrześniu 1643 roku, gdy miał pięć lat, podczas regencji Dorgona, brata jego ojca, pod przywództwem Dorgona armia Qing zdobyła Pekin, dawną stolicę Ming dynastii (1368–1644), a młody władca został ogłoszony cesarzem chińskiej dynastii Qing o imieniu Shunzhi. Dorgon sprawował pełną władzę aż do swojej śmierci w 1650 roku, po czym młody cesarz Shunzhi zaczął rządzić osobiście. Próbował walczyć z korupcją i ograniczać wpływy polityczne szlachty mandżurskiej, z mieszanym sukcesem. W latach pięćdziesiątych XVII wieku stanął w obliczu odrodzenia się lojalistycznego oporu wobec Ming, ale do 1661 roku jego armie pokonały ostatniego z wrogów Qing. Cesarz Shunzhi był dobrym człowiekiem, na który duży wpływ mieli urzędnicy eunuchowie i księża buddyjscy. Jego głównym osiągnięciem było zwiększenie liczby Chińczyków w rządzie mandżurskim. Cesarz Shunzhi zmarł na ospę w wieku 22 lat. Jego następcą został jego trzeci syn, który objął tron jako cesarz Kangxi i rządził przez sześćdziesiąt lat.

Cesarz Shunzhi (1638-1661) był pierwszym władcą dynastii Qing. Za jego panowania chiński system finansowy przeszedł poważną transformację. System monetarny poprzedniej dynastii Ming stał się przestarzały i skorumpowany, dlatego cesarz zdecydował się wprowadzić nowy system. Pierwsza reforma finansowa cesarza Shunzhi miała miejsce w 1644 roku. Wtedy to wprowadził „chińskie wielkie pieniądze” (大清通宝), które były nowym pieniądzem opartym na srebrze. Wielkie pieniądze dzieliły się na 100 jiao, a każde jiao składało się z 10 fen. Wielki Pieniądz został oficjalnie wprowadzony w 1645 roku i szybko rozprzestrzenił się po całych Chinach. Oprócz wprowadzenia Wielkiego Pieniądza cesarz Shunzhi wprowadził także wiele innych reform finansowych. W 1647 r. wprowadził „mały chiński pieniądz” (大清小平钱), który był mniejszym pieniądzem opartym na miedzi. Małe pieniądze zostały oficjalnie wprowadzone w 1648 r. i służyły głównie do codziennych zakupów.Reformy finansowe cesarza Shunzhi znacząco przyczyniły się do ustanowienia stabilności finansowej w dynastii Qing. Wprowadzenie Wielkiego i Małego Pieniądza ujednoliciło system monetarny w Chinach i pomogło w ograniczeniu korupcji.. Bicie Wielkiego i Małego Pieniądza było kontynuowane za panowania cesarza Shunzhi. Bicie dużego pieniądza trwało do 1661 r., a bicie małych pieniędzy do końca dynastii Qing, do 1911 r.